My name is idiwidi, and I’m a recovering carnivore

As oogklappe afval, is dit vrek moeilik om weer vas te gom.

Ek is al vir so te sê ‘n jaar en ‘n half ‘n recovering carnivore. Hoekom? Want al die spoeg wat my kliere kan produseer sal nooit weer die oogklappe kan laat plak nie.

Hoewel ek baie dae nog hoop om uit te vind dat die fanatici eintlik net oordryf, en dat ons maar kan voortgaan om vleis te vreet en vis te vang sonder dat die aarde daardeur vernietig word of enigiets vir my aandete moes ly, weet ek eintlik dat hierdie hoop beskaam. En dan is ek skaam omdat ek nog so min dóén. Of nie doen nie.

Dis ‘n proses wat tyd neem. Dit is ‘n tawwe taak om myself van diere produkte te speen. Ons samelewing maak dit ook nie juis maklik om ‘n vegetariër te wees nie. As ek weer moet kies tussen ‘n Griekse slaai of butternut lasagna by ‘n fancy restaurant (as ek gelukkig is, kry ek sampioen risotto) eet ek eerder die servet.

Maar oor die algemeen is kos nog die makliker deel van die proses vir my. Hoewel ek dit nog nie regkry om heeltemal vegan te wees nie, was ek in elk geval nog nooit juis ‘n skaaptjop en worsrol meisie nie. ‘n Mens kook tog ook baie meer interessant en kreatief as jy ‘n vars groente-muse na die kombuis toe lok, en dit pas my goed.

My volgende uitdaging is leerprodukte. Laat ek eerlik wees: Daar is vir my niks so lekker soos ‘n ou lamsvelletjie teen my vel nie. En seker niks so mooi soos ‘n goedgemaakte leer handsak nie. Maar, die oogklappe wil net nie sit nie. 

Ek is mal oor leer. Maar my liefde daarvoor is nie so sterk soos my wens om ‘n lewe van deernis en verantwoordelikheid te leef nie.  So, ek is so te sê bereid om die heerlike deurleefde leersitplek van hierdie gemaksone vaarwel te roep. Een keuse op ‘n slag.

(Lees hierdie artikel as dit jou interesseer: http://www.huffingtonpost.com/bruce-friedrich/leather-bad-for-the-envir_b_1696183.html)

Image

Advertisements